Dame in houtskool

Geloven

In gedachten gevangen

Van woorden beroofd

Heb ik het verlangen

Dat je in me gelooft

Van binnen schreeuw ik

Mijn oren verdoofd

Van buiten onzichtbaar

Tot je me belooft

Dat ik er toe doe

In één week schreef ik een gedichtje en maakte ik een tekening. De naam Massage Atelier was inmiddels bedacht, maar ik durfde de naam nog niet met iedereen te delen. Want als ik het atelier zou noemen dan kreeg ik daar onnoemelijk veel energie van en tegelijk was ik ‘bang’ dat men het belachelijk zou vinden. Het gedicht schreef ik met iemand anders in me hoofd. En ineens realiseerde ik me dat ik het tegen me zelf had. De enige die mij serieus hoeft te nemen ben ik zelf. Want als dan iemand anders het belachelijk vindt deert dat niet. Toen ik me dat realiseerde hoorde dit gedicht en deze tekening plots bij elkaar. De kunstenaar in mij doet er toe. Stapje voor stapje laat ik haar toe. Ze kijkt vooruit, het licht in. En zo vond deze dame haar weg van t schetsboek naar een plekje in mijn massage atelier.

Geen reactie's

Geef een reactie